وقتيكه دره را
تاريكی و سكوت در آغوش ميكشد
وقتيكه باغ
      بوسه ی دلگير ماه را
در چارچوب خسته ی اندامهای خويش
تحميل ميكند
 وقتيكه شهر را
مينار های  سنگ و خيابانهای سنگ
تسخير ميكنند
در من
ديوار های قلعه ی آتشگرفته يی
                             قد راست ميكند
وقتی سكوت در گلوی تنگ
                              بيداد ميكند
در من خرابه یی
از سنگ و چوب دهكده ی دور و تنگدست
                                         آواز ميدهد
                                         تنهايی و كشاده گيی زخمهاش را
وقتيكه باد
             كاكل دوشيزه بيد را
بر روی شانه های ترش ناز ميدهد
درمن جوانيی

از كوتلی تمام زمستان تمام برف
سوی بهار و باغچه آغاز ميشود
دستان باد
از كاكل خيالی دوشيزه كم مباد!

لوگر‌افغانستان١عقرب ‌.١٣٦٤ هجری ش