QahaarAssi


	گريه گاه از عشق از قامت ديوانه وار او در گرمي تمام جواني تمام جوش با هاي هاي راهبه هاي فرشته بال طبل هزار سر ز جنون كوفتم ولي؛ از سنگساي ناله ي بدرود و بر نگشت از دره از بهار بنان هميشه سبز تا خواستم ترانه بسازم گريستم لوح مزار هيچ سيه پيچه مرگ نيست كز سينه من آه و دريغي نبرده است زخمي نمانده است در هيچ نعش خويي كه باري نخوانده ام من ، شاعرانه ريش چندانكه يك تنن از استخوان خويش صدائي نمانده ام بر جان خويشتن اما: اي يار! از چار چوب جسته ي ديوار هاي ده در دفتر خيال بنام كنايه ئي تا خواستم بهانه بسازم گريستم از ماهتاب گل گل پستانهاش را با بوسه چيده ام از زهره، مهره دخترئي محرمانه را با ناز ناز دادن گيسو و گونه شان رندانه ديده ام از گفتني به هيچ كجائي نمانده است چيزي كه من در آن حرفي نگفته ام چندان كه نام من ، در غبغب برامده و بويگين شهر آواز ميشود اما: اي يار از بته كن كه غربت تلخش مصيبتيست از بته كن كه دلنگرانيش آفتيست از هاي هاي شام غريبانه هاي او تا خواستم فسانه بسازم گريستم هرگز! به مژده هاي هزاران هزار سال‌، در دور و پيش خويش كز من به وحشتي رم ميكنند و روي برويم نميشوند الفت نبسته ام هرگز! به سايه هاي تهي از وجود تن آري نگفته ام سلامي نكرده ام اما ميان مجمع در خون نشسته اي درجيبهايم آتش و در مشتهام سنگ فواره هاي غصه گريبان و آستين تنها تر از هميشه درد عزيز مردم اين گريه گاه را فرياد كرده ام كابل ‌-٢٣‌- حمل‌-١٣٦٥ هجري ش + ;سه شنبه ششم فروردین 1387 ; -اشعارقهارعاصي-رو نویسی اشعار: زینت نور; گلي كه ميشكفد ياد نامه ي عشقيست بهار گمشده ي سرزمين خون من است جوانيي برو بالاي شمع و شمشير است درفش قلعه ي سر نيزه ها و پرچم هاست گلي كه ميشكفد دره ي من منم گلي كه ميشكفد عروس تازه به دوران رسيده ي كوه است آزاديست گلي كه ميشكفد كابل ‌-حوت ‌-١٣٦٥ هجري ش + ;سه شنبه ششم فروردین 1387 ; -اشعارقهارعاصي-رو نویسی اشعار: زینت نور; كشتن را نميدانم از آن از واژه ها معشوقه هاي جامه نارنجي براي خويش ميسازم ازن با چشمهاي خسته اين تابوتهاي شاد قبرستان سرد از درد شبها را به بازي با اميل آسمان بلبلي دل ميفريبانم كه كشتن را نميدانم كه كشتن را نميدانم دگرها خاك را بيمار ميبخشند من عاشق دگرها نعش را بالين مرده من زخمي دگر ها خاك را با گامهاي مهره ها آلوده ميسازند من دامان اين معشوقه را خواب عروسان چمن خميازه ميبندم از آن اينجا بجاي زندگان عمرها خاموش با مرده هاي سالها فرياد همدم همگريبانم كه كشتن را نميدانم كه كشتن رانميدانم لوگر‌-١٨ميزان‌-١٣٦٤هجري ش + ;سه شنبه ششم فروردین 1387 ; -اشعارقهارعاصي-رو نویسی اشعار: زینت نور; وجود يار گاه دشت نقره، گه درياي زر مي بينمت اي وجود يار، سرتا پا هنر مي بينمت موج موج از پيرهن تابيده ميايي به چشم نازنين! امروز درياي گهر مي بينمت رگم رگم با دينت هنگامه جوشي ميكند خاصه هنگاميكه با رخسار تر مي بينمت ديده بودم جلوه هاي رويت اما امسفر آيت قران به دامان قمر مي بينمت هرچه مي بينم ترا در خواب در بيداري ام برگ گل در كاروان هاي شكر مي بينمت بهار ١٣٦٥ هجري ش + ;جمعه دوم فروردین 1387 ; -اشعارقهارعاصي-رو نویسی اشعار: زینت نور;